Dziś dzwoniła do mnie znowu moja trzecia macocha
dziś dzwoniła do mnie znowu moja trzecia macocha
co ja mam poradzić na to że żyjemy tu z przyrodnią siostrą
co ja mam poradzić na to że żyjemy tu z przyrodnią siostrą
siostra ma czterdzieści lat i jest jak na swój wiek
dość wyrośnięta
siostra ma czterdzieści lat i jest jak na swój wiek
dość wyrośnięta
a macocha chce ją wydać za mąż znajomemu milicjantowi
a macocha chce ją wydać za mąż znajomemu milicjantowi
dziś dzwoniła do mnie znowu moja trzecia macocha
dziś dzwoniła do mnie znowu moja trzecia macocha
co ja mam poradzić na to że żyjemy tu z przyrodnią siostrą
co ja mam poradzić na to że żyjemy tu z przyrodnią siostrą
Moim imieniem wabią psy
nazwiskiem zwą ulice
to nie jest proste wierzcie mi
żyć z tym przez całe życie
całe życie
to nie jest proste wierzcie mi
lecz dzisiaj już za późno jest
odmienić nic nie można
moim imieniem wabią psy
i tak już musi zostać
wabią psy
i tak już musi zostać
Jestem taki jak wszyscy w około
Ulegam zupełnie tym samym zmianom
Rodzę się kiedyś tak samo jak inni
I widzę przed sobą to samo
I czuję że to co przytrafia się wszędzie
Mnie również musi się zdarzyć
I to co się dzieje w przyrodzie najczęściej
I to co się dzieje najrzadziej
I wiem to bo sięgam daleko jak wódka w lodówce
Co chłodzi się chłodzi się wciąż
I wiem to bo jestem tak żywy jak prochy w szufladzie
Które czekają czekają i schną
Liczę się z tym że co innych spotyka
Jest dla mnie stworzone na codzień
Fala za falą unosi i rzuca
Tak zbiera mi się i przechodzi
I wiem że przed życiem nie ujdę z życiem
Bo ono dogoni mnie ręką dającą zastrzyk w pośladek
I nic się nie stanie ze mną takiego
Czego nie byłoby przedtem bo wszystko nowe jest stare
I wiem to bo sięgam daleko jak rzeka za ścianą
O kilka ulic stąd
I wiem to bo serce mam takie gorące jak siano na słońcu
A rano okrywa je szron
I wiem to bo sięgam daleko jak rzeka za ścianą
O kilka ulic stąd
I wiem to bo serce mam takie gorące jak siano na słońcu
A rano jak szron
I wiem to bo sięgam daleko jak wódka w lodówce
Co chłodzi się chłodzi się wciąż
I wiem to bo jestem tak żywy jak prochy w szufladzie
Które czekają czekają i schną